روانشناسی کودک

قلدری در کودکان

قلدری در کودکان

متأسفانه قلدری یک مشکل رایج در مدارس است

در حالی که مدارس مسئول تضمین یک محیط امن هستند، والدین احتمالاً مضطرب می شوند و مطمئن نیستند که اگر فرزندشان مورد آزار و اذیت قرار گیرد چه کاری انجام دهند.

قلدری دقیقا چیست؟ و اگر نگران هستید چگونه می توانید به فرزندتان کمک کنید؟

قلدری چیست؟

قلدری فقط به این نیست که بچه ها بی فکر باشند یا کمی بدجنس باشند. این یک عمل، یک اشتباه یا یک اختلاف متقابل نیست.

قلدری یک عمل پرخاشگرانه مکرر است که هدف آن ایجاد آسیب است. این حالت می تواند فیزیکی (آسیب رساندن به شخص یا وسایل او)، شفاهی (کلمات نوشتاری و گفتاری که باعث آسیب می شود) یا اجتماعی (منزوی کردن کسی، آسیب رساندن به موقعیت اجتماعی او یا به اشتراک گذاشتن اطلاعات خصوصی) باشد.

این یک تجربه کودکی “عادی” نیست – هدفمند است و اثرات طولانی مدت و جدی برای قربانی دارد.

این اثرات شامل کاهش مشارکت در آموزش و تنهایی در مدرسه، از دست دادن عزت نفس، ناراحتی روانی، علائم افسردگی، مشکلات خواب، خودکشی و افکار خودکشی، خودآزاری غیرخودکشی و سوء مصرف مواد است.

قلدری می تواند آشکار و پنهان باشد

قلدری می تواند با اعمال قابل مشاهده مانند لگد زدن یا صدا زدن آشکار شود.

یا می تواند پنهان باشد که بیشتر مخفیانه است و می تواند شامل نجوا، طرد و شایعه باشد. در حالی که احتمال اینکه زن و مرد به یک اندازه قلدری را تجربه کنند و به همان اندازه مورد آزار و اذیت قرار می گیرند، مردان بیشتر درگیر قلدری فیزیکی آشکار هستند، در حالی که زنان بیشتر از طریق رفتار اجتماعی یا سایبری درگیر قلدری پنهان هستند.

اطلاعات دقیق کمتری در مورد تجربیات کودکان کوچکتر از قلدری وجود دارد. یکی از دلایل این است که آنها تمایل دارند رفتارهایی را بیش از حد گزارش کنند که به عنوان قلدری تعریف نمی شود. برای مثال، یک کودک خردسال ممکن است باور کند که اگر کسی نخواهد با او بازی کند، مورد آزار و اذیت قرار گرفته است.

قلدری در این گروه سنی نیز می تواند توسط برخی از محققان و مربیان با نگرانی کمتری مشاهده شود زیرا می تواند به اشتباه به عنوان بخش “عادی” کودکی برچسب گذاری شود.

چرا مردم قلدری می کنند؟

رفتار قلدری اغلب با تمایل به برآوردن نیازهای اساسی برای شناخت، توجه و تایید ایجاد می شود. این یک تلاش نادرست برای افزایش محبوبیت شما با کوچک جلوه دادن دیگران است.

همانطور که الیزابت ناسم، کارشناس قلدری در بریتانیا، خاطرنشان می کند، اگر کودکان محبوب باشند، می توانند “به احترام، نفوذ، تحسین و رهبری بر همسالان خود دست یابند – متأسفانه، به قیمت سایر کودکان.”

یکی دیگر از دلایل قلدری جوانان این است که همسالان، والدین یا خواهران و برادران با آنها بدرفتاری، شرمساری یا آزار و اذیت خود را تجربه کرده اند. آنها دیگران را به عنوان تلاشی برای انتقام و بازیابی احساس ارزشمندی مورد آزار و اذیت قرار می دهند.

دلایل سیستماتیکی نیز وجود دارد که چرا جوانان قلدری می کنند. مدارسی که به اندازه کافی بر دانش‌آموزان نظارت نمی‌کنند، یا شیوه‌ها یا سیاست‌هایی دارند که جوانان با نیازهای متنوع را حذف می‌کنند، می‌توانند به قلدری کمک کنند.

وقتی سیستم‌ها جوانان را کنار می‌گذارند یا شرمنده می‌کنند، جوانان درون سیستم احتمالاً همین کار را می‌کنند.

والدین چگونه می توانند کمک کنند؟

قلدری یک مشکل پیچیده است. در حالی که مسئولیت رفع آن بر عهده مدارس است، والدین می توانند برای حمایت از فرزندشان در صورتی که قربانی قلدری شوند، اختیار داشته باشند.

فضایی برای فرزندتان بگذارید تا به شما بگوید

کودکان باید در مورد تجربیات خود از قلدری صحبت کنند تا والدین بتوانند عمل کنند. با این حال، تحقیقات نشان می دهد که آنها اغلب صحبت نمی کنند، با یک مطالعه نشان می دهد که تنها 53 درصد از کودکان به معلم خود و 67 درصد به والدین خود گفته اند که مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند.

جوانان گزارش می دهند که نمی گویند زیرا پاسخ های بزرگسالان اغلب بی اثر، غیر حساس یا بیش از حد است.

آنها همچنین می گویند که می ترسند ضعیف به نظر برسند، وضعیت را بدتر کند و حمایت بزرگسالان ممکن است احساس استقلال آنها را تضعیف کند. در یک مطالعه، کودکان دلیل اصلی عدم گزارش رفتار قلدری را توضیح دادند این بود که «نمی‌خواستند کمی بی‌تفاوت باشند» [یک خبررسان] و تأیید همسالان خود را از دست دادند.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که فراهم کردن فضایی برای صحبت کردن و مجهز بودن به خوبی برای پاسخ دادن به کودکانتان در هنگام انجام این کار بسیار مهم است.

به صحبت های فرزندتان با دقت گوش دهید، از او بپرسید که دوست دارند شما چه نقشی در حل مشکل داشته باشید. به آنها اطمینان دهید که با شرایط حساس و با هدف محافظت از آنها در برابر آسیب بیشتر برخورد خواهید کرد.

والدین همچنین می توانند بلوغ و قدرت فرزندان خود را در هنگام گزارش قلدری تحسین کنند و تأکید کنند که وقتی امنیت شخصی در خطر است، «قصه گفتن» یا «ضعیف» نیست

به کودک خود مهارت بدهید

همچنین کودک شما می‌تواند با آموزش مهارت‌های عاطفی و بین فردی به او مجهز شود تا به او کمک کند تا موارد را بررسی کند.

درباره افزایش احساس امنیت در کودکان و نوجوانان بدانید.

این مهارت ها شامل خودتنظیمی، مهارت های اجتماعی و حل مسئله است. این می تواند کودک شما را قادر می سازد آرام بماند و مضطرب به نظر نرسد، در صورت لزوم قاطعیت داشته باشد و راه های خلاقانه ای را برای حل موقعیت های دشوار در نظر بگیرد.

همچنین می‌توانید پاسخ‌های ایمن، تمرین‌شده و برنامه‌ریزی‌شده را به فرزندتان آموزش دهید که می‌تواند در موارد قلدری از آنها استفاده کند. یکی از نمونه‌های آن «مه‌پاشی» است. این تکنیکی است که در آن کودک موافقت می کند که قلدر ممکن است درست باشد یا نباشد، اما حالت تدافعی و ناراحتی نمی گیرد.

به عنوان مثال، یک قلدر ممکن است بگوید “پیراهن شما زشت است”. پاسخ مه آلود می تواند “شاید حق با شما باشد”. با این رویکرد، فرد قلدر نسبت به توهین خود واکنشی نشان نمی دهد و بنابراین نیاز خود را به توجه و کنترل برآورده نمی کند.

 

0/5 (0 Reviews)
بازگشت بە لیست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *